2011 is een bijzonder jaar geweest. Dat heeft u vast ook gemerkt. De kranten staan vol onzekere berichten. De politieke leiders maken overuren, waarbij de negatieve berichten over de staatsfinanciën en ons monetaire stelsel over ons heen rollen. Het woord recessie hoor ik te vaak. Zelfs op feestjes hoor ik mezelf mee somberen met anderen die zich zorgen maken over de toekomst van de wereld en de Nederlandse economie.
Er staat een oploop bij de vijver net als Fred langsloopt, gehaast op weg naar een belangrijke afspraak. Hij is gekleed in een net pak. Hij wringt zich door de menigte en ziet dat er een jongen in het water ligt. Omdat het vrij koud is moet er snel gehandeld worden. Het valt hem op dat de mensen om hem heen geen aanstalten maken om die jongen er uit te halen. “Is het soms een aflevering voor een reality TV programma? Nee, er is geen camera te zien! Wat een gedoe” denkt Fred: “Is er nou niemand die deze knul uit het water wil halen? Volgens mij kan hij daar staan, dus verdrinken doet hij niet, althans dat hoop ik . Of is het toch te diep? Ik heb echt haast en heb ook nog nieuwe kleren aan.“ Hij kijkt op zijn horloge. “Nou het zal wel goed gaan. Er is vast iemand die hem uit het water haalt!” Hij haast zich verder op weg naar zijn afspraak. Hij is gelukkig net op tijd!
Laatst kwam ik bij een bijeenkomst van de SMA, de sales management associatie, in gesprek met een ervaren sales die van baan veranderd is. Ik vroeg hem naar zijn nieuwe bedrijf en diensten. Ik kon merken dat hij zijn elevator pitch geoefend had, hij vertelde over de feitelijke aspecten van zijn bedrijf en welke diensten ze aanbieden. Hij zei erg blij te zijn met de vrijheid en de uitdagingen in zijn nieuwe baan. Punt.
Waarom punt? Ik observeerde een man die alle salesvaardigheden beheerst en zijn kennis op orde heeft, maar tegelijk onzeker is. Ik miste lichtjes in zijn ogen, zijn overtuiging, zijn passie, zijn oprechte blijheid in deze nieuwe functie.
Al jaren voer ik bij klanten procesoptimalisatie projecten uit. Het begint altijd met een analyse, waarbij de opzet iedere keer hetzelfde is: Waar sta je? Waar wil je heen? En wat is het pad daar naar toe? In technische zin kom ik daar altijd wel uit. Toch worden de resultaten van een analysetraject de ene keer veel voortvarender opgepakt dan de andere keer. Waar ligt dat aan?
Als Mission Matters staan zaken als passie, missie en visie uiteraard centraal. Maar volgens mij zit het succes vooral in het aanwezig zijn van de component gevoel.
De koele verhouding tussen certificeerders en toezichthouders blijft me boeien. Ik heb hier al eerder over geblogt. Ze werken steeds meer samen en de wederzijdse kritiek is niet van de lucht. Ook vandaag bereikte dat nieuws me weer in voorbereiding op ons Captains of Inspection Industry Dinner, dat we dit jaar op 30 november 2011 op Slot Zeist gaan houden. Laat ik me in deze nu eens beperken tot het standpunt vanuit de overheidstoezichthouder.
